η γλυκιά ζέστη
όμορφη Μόρφης νύστα
οπόταν ψάλλεις
Κύριε και πάλι
λούζεσαι στα δάκρυα
κι επισκέπτεσαι
ομίχλη γύρω
χαϊδεύει η βροχή σύννους
την Κοπεγχάγη
ρέει ο Άντερσεν
πασχάλιος ασπασμός
στον κουρασμένο
ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ
Τα φύλλα, η λάσπη, η μυρωδιά και το χαϊδευτικό, μα όχι ακόμη απειλητικό
ράπισμα της βροχής και οι πέτρες, ίσως από γρανίτη, υπομονετικά
τοποθετημένες. Σαν φανταράκια. Χάνεσαι μέσα στα πράγματα τα βροχερά, οι
αναμνήσεις και όσα θα ζήσεις ένα παρόν. Το εργοστάσιο της μπύρας δίπλα
στις εξαίσιες γραμμές των τραίνων των πολύχρωμων. Μαγαζιά κάθε λογής
στην υγρή ποιητική πολιτεία των πνιχτών, αλλά μιας άλλης γοητείας ήχων.
Και μια σύνθεση όλων αυτών, χρωμάτων, ήχων, όψεων, προσόψεων, προσώπων,
κτηρίων, οδών, ένας πίνακας. Του Πικάσσο ίσως.
( Δια της προσευχής υπερβαίνεις τα καθ’ ημέραν θλιβερά…)
( Πίδακας η προσευχή).
Περίπατος δέκα χιλιομέτρων. Συντροφιά με το Μιχάλη.
Μυρωδιά τσαγιού.
Περαστική, σύντομη επίσκεψη σε ευθυγράμμως πλαισιωμένο πάρκο-πλατεία με
τις χήνες να σε παρακολουθούν ήρεμα. Να βουτούν στην τεχνητή λιμνούλα
και να σε παρηγορούν.
Υπνώττουσα ακόμη εδώ η άνοιξη, το φετινό Πάσχα.
Παλαιοπωλεία και μεζεδοπωλεία με μυρωδιά λίπους άφθονου, χρειαζούμενου
όμως ένεκα του ψύχους και της υγρασίας στο βορινό Λιμένα Εμπορίου, εδώ.
Καταστήματα με λούτρινα.
Καφεδιά τούβλα, υπομονετικά και επιμελώς συναρμοσμένα, συνηθίζουν τα
άτακτα μάτια στην τάξη. Ίσως και στη θαλπωρή που κρύβουν και που έρχεται
σε αντίθεση με τις γυμνές κερασιές των νεκροταφείων και των πάρκων,
συνώνυμων αυτών των δύο τις πιο πολλές φορές, με τους κορμούς
πρασινισμένους από τη μεριά του βορρά. Χαμογελάς και κοιτάς ψηλά προς το
αγαπημένο σου γκρίζο της τέντας του ουρανού.
Φθάσαμε στο σπίτι, έπειτα από δύο ωρών πεζοπορία, ελαφρώς βρεγμένοι και μάλλον χαρούμενοι.
θάλασσα γκρίζα
πεύκα την αγκαλιάζουν
αναστημένα
τρία εξοχικά
ήρεμα ανατέλλουν
μικρές προσευχές
κούπα με τσάι
φιλοτεχνημένη σαν
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
Δεν ξέρω, αλλά αντιπαθώ τα μουσεία. Όχι ως κτήρια, κάθε άλλο. Η πρόταση που κομίζουν, με αφήνει εντελώς αδιάφορο. Μια στατικότητα, μια ψυχρότητα, μια ακινησία. Έχω σταθεί πέντε φορές έξω από
το Λούβρο. Μ’ εντυπωσιάζει το μέγεθός του (σα να λέει η Γαλλία: «δες το
μεγαλείο μου»! ). Δε μπήκα μέσα ποτέ. Έχω την αίσθηση ότι ξοδεύω το
χρόνο μου-πολλά πράγματα είναι που δεν προλαβαίνουμε πια να
μάθουμε-τώρα, αλλά και νεότερος σαν ήμουν, πάλι δεν ένιωσα την ανάγκη να
εξερευνήσω τις αίθουσές του. Αντίθετα, όταν κάποτε βρέθηκα στη
Στουτγάρδη αισθάνθηκα έλξη για την έκθεση του Πικάσσο. Η παιδικότητα που
απέπνεαν οι πίνακές του με ενθουσίασε. Και κάποια χειροτεχνήματά του
επίσης.
Τελοσπάντων, η τάση να παγώνουμε το παρόν στο παρελθόν, πνευματικώς μας μετατρέπει σε αγάλματα. Δεν είναι τυχαίο που οι ζωντανοί αγιορείτες
θυμιάζουν και κοινωνούν με θυμιατήρια και αγιοπότηρα εκατοντάδων ετών,
ενώ λειτουργούνται μέσα σε πολύ μεγάλης ηλικίας εκκλησιές, χωρίς να
κατατρύχονται από το μοντέρνο συναίσθημα ότι καταστρέφουν και ρυπαίνουν
το χώρο (τόσο προσφιλές στους κύκλους της αρχαιολογικής διανόησης),
ακριβώς γιατί γι’ αυτούς χρόνος δεν υπάρχει. Αυτό πολύ με αναπαύει,
γιατί φτάσαμε πλέον να ειδωλοποιούμε τα κτήρια και τα αντικείμενα και τα
λειτουργικά σκεύη.
Από την άλλη μεριά σκέφτομαι μήπως και οι εκθέσεις έχουν να μας
διδάξουν πολλά. Μου λείπει ίσως το πνεύμα της υπομονής και της
μαθητείας. Γιατί δε θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η έκθεση
γίνεται το όχημα να έρθει το παρελθόν μέσα στο παρόν και να μας κομίσει
την πολύτιμη εμπειρία του; Ας μην είμαστε απόλυτοι.
αργά η πόλη
βυθίζεται όλη μέσα
στο ξημέρωμα
το καντηλάκι
υγρή φωτεινή μνήμη
ελέησόν με
κήπος η όψη\ αχτένιστα κύματα \πυγολαμπίδες
μη με λησμόνει
πασχαλίτσα του κήπου
Χριστός ανέστη!
ΜΟΝΟΣ 12|4|2010
Πόσο όμορφη γίνεται με την προσευχή η ατελείωτη μοναξιά! Πέφτουν οι
ώρες η μία πάνω στην άλλη σαν τραπουλόχαρτα, κι εσύ προχωράς πιασμένος
χέρι-χέρι με την αγάπη προς τη δροσοβόλο εκδημία σου. Έχουν όλα
τελειώσει. Είσαι υπόχρεος στους πάντες. Και στα πράγματα επίσης. Κατά
μία θαυματουργική διαδικασία λεπταίσθητη και ακριβή σαν την ύφανση στον
αργαλειό, όλοι, μα όλοι και όλα σε βοηθάνε το βάρος των παθών σου να
άρεις. Και η πικρή του φλοιού ρήξη μοιάζει με ανακουφιστική επέμβαση των
χεριών του ελέους. Ντρέπομαι και ευγνωμονώ.
η νοσταλγία
του ρώσου σκηνοθέτη
φως στα πράγματα
μεσάνυχτα στο
γραφείο των μετανοιών
κόμποι προσευχής
12-13|4|2010
Η σύναξή μας∙ πρόσωπα χαρούμενα, θέλουν ν’ αγαπήσουν και ν’ αγαπηθούν
μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Πρόσωπα αγαπημένα της χαράς και της
θλίψης. Πρόσωπα να θέλεις να τ’ αγκαλιάσεις με τα χνώτα της προσευχής
σου που δαψιλής παρέχεται από την αγάπη. Ο Νάσος, ο Παύλος, η Ελένη, ο
Γιώργος, η σκόνη μας, συντρίμμια του χρόνου. Και η αιωνιότητα δίνει το
στερεωτικό ιστό σε όλα τούτα. Μικρές ζωογονητικές προσευχές, πινελιές
ζωής στον εξαίσιο πίνακα. Ευχαριστώ για όλα την ελπίδα.
μελαγχολικά
ο εσπερινός ψαλμός
των λευκών κρίνων
λευκό μέτωπο
μάτια υγρά να ψάχνουν
άνθη μετάνοιας
τέκνον εγείρου
μετά την ανάσταση
Στέλιο το φως
κυοφορία
σταυρική του μέλλοντος
εξανέτειλε
16| 4| 2010
Και
σήμερα εξομολόγηση…. Τώρα η νύχτα μάλλον έναστρη. Ό,τι πρέπει για
συζητήσεις. Μέρος της αγρύπνιας κι αυτές. Συζήτηση με το Γρηγόρη. Θέματα
δογματικής φύσεως. Δεν ξέρω κατά πόσο αξίζουν τον κόπο. Μου κάνει
εντύπωση το γεγονός της άμετρης όρεξης γι’ αυτού του είδους τη
μεταμεσονύκτια ενασχόληση και η ταυτόχρονη ανορεξία για προσευχή, ή
τουλάχιστον εμένα έτσι μου φαίνεται. Θίξαμε το θέμα τού κατά πόσο πρέπει
να μελετάμε περί τα θεολογικά. Επέμεινα στο ζήτημα του βιώματος και ότι
πολλές φορές η καρδιά συλλαμβάνει και ζει πράγματα πρωτύτερα απ’ το
νου, για να μην πω ερήμην του. Κι επίσης ότι όταν οι πατέρες μας
κατακλύζονται από τη χάρη του Θεού, δεν απασχολούνται με τέτοιας φύσεως
ζητήματα, αισθανόμενοι εκείνη την ώρα ότι όλα τους έχουν απαντηθεί… Ο
συνομιλητής συμφώνησε εν μέρει, ταυτόχρονα όμως αναφέρθηκε στην
περίπτωση του 14ου αιώνα, κατά τον οποίο, ενώ υπήρχαν πατέρες
με χαριτωμένα βιώματα, η θεία πρόνοια με εργαλείο τον άγιο Γρηγόριο τον
Παλαμά διασώζει το εν Χριστώ αναστάντι βίωμα, συνοψίζοντας όλη τη μέχρι
τότε θεολογική παράδοση δεκατεσσάρων αιώνων και αποδεικνύοντάς την ενιαία. Δεν
είναι τυχαίο ότι ο άγιος αν και, όπως μας εξιστορεί Φιλόθεος ο
Κόκκινος, αντιμετώπιζε από μικράς ηλικίας προβλήματα στην απομνημόνευση
που ξεπερνούσε με τη βοήθεια της Παναγίας, μετά από σκληρή προσπάθεια
που ασφαλώς θα απαιτούσε αρκετό χρόνο, έμαθε απέξω τον Αριστοτέλη, σα να
ήταν ο ίδιος ο Αριστοτέλης κατά μαρτυρία του μεγάλου λογοθέτη της
εποχής και διαπρεπούς λογίου, Θεοδώρου Μετοχίτη. Ήταν άρα, ένας χρυσός
συνδυασμός κατά κόσμον παιδείας και ασκητικού φρονήματος με πλουσιότατη
πνευματική εμπειρία. Απλότητα και καθαρότητα περιστεριού στην καρδιά και φρονιμάδα, οξύνοια όφεως στο νου.
Όλα λοιπόν χρειάζονται. Τα είδη ανάγνωσης εννοώ. Σήμερα περισσότερο
παρά ποτέ. Η ομορφιά, όταν γεννιέται μέσα σου, όποτε το θελήσει, όλα
τούτα τα μεταμορφώνει σε ό,τι ο πλησίον ( και συ ) χρειάζεστε…
ιερεύς φίλος
αγιορείτης έσπευσε
αναλώθηκε
γραφή αστέρων
παραδίπλα στο κύμα
μας ικετεύει
γαλάζια βροχή
ειρηνοφόρα πάλι
του Συμεώνος
πουλί το κελί \σιγοανασαίνουμε \αναδιφώντας
απ’ τον Πεντζίκη
μια γλωσσοϋφαντική
θεσσαλονικιά
δες τα στο βάθος
αποσπάσματα θρήνων
ομμάτων γλυκών
σελήνη λιγνή
η ελεούσα κόρη
λίμνη από φως
19| 4| 2010
Πόσο όμορφα μίλησε η Χάρις Δημητρακούδη για τα παιδιά και τη σχέση τους
με τους γονείς! Και για εκείνο το όμορφο σεντούκι με τις παιδικές
μνήμες που όταν έχει θησαυριστεί μέσα στην ψυχή μας, το ανοίγουμε στις
δύσκολες περιστάσεις και επιβιώνουμε. Είναι αλήθεια αυτό. Όμως με
προβληματίζει το είδος της χαράς που μας ανασηκώνει, χωρίς με αυτό να
θέλω να πω πως τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια δεν παίζουν ρόλο στη
διαμόρφωση ενός στέρεου ψυχισμού, ικανού ν’ αντέξει τους κραδασμούς του
μέλλοντος. Αναφέρθηκα στον Πικάσσο και τον Προυστ∙ στην παιδικότητα την
οποία αναβλύζουν τα έργα του πρώτου και στην οποία, κατά την ομολογία
του ίδιου, άργησε να καταλήξει, καθώς και στις κρίσεις άσθματος και
άγχους του δεύτερου, τις οποίες κάποτε ξεπερνούσε με μια οπισθοδρομική λειτουργία της μνήμης,
που όμως δε γινόταν επίτηδες, ούτε πάντοτε∙ δεν επιδιωκόταν δηλαδή. Έχω
την αίσθηση ότι η αναφορά της ομιλήτριας γίνεται σε κάτι τεχνήεν. Στο
χώρο της ορθοδοξίας παραλυμένοι και εξουθενωμένοι άνθρωποι, με πολύ
άσχημα παιδικά χρόνια, συνήλθαν με τη χάρη του Θεού και αγιάσαν….
Σοκάρει ίσως η αναφορά μας σ’ έναν άνθρωπο πολλαπλώς παρεξηγημένο όπως ο
Μαρσέλ Προύστ. Άλλοι λένε δε μπορούν να διαβάσουν ούτε πέντε αράδες από
την τεράστια ποσότητα των γραπτών του, άλλοι λένε πως τον απολαμβάνουν,
όπως πχ ο δικός μας θεσσαλονικιός Νίκος Πεντζίκης,
επειδή-αιτιολογούν-προς το τέλος της ζωής του (1922) βρήκε το χαμένο
χρόνο. Εδώ είναι που χρειάζεται ανάλυση, αφού πρώτα όμως, πω κι εγώ τι
αισθάνομαι διαβάζοντας Προύστ. Έναν αιμορραγούντα αδελφό που μαζεύει τις
σάρκες του στα σταυροδρόμια της γαλλικής πρωτεύουσας, που καλύπτει με
φελλό τους τοίχους του δωματίου του για να μην ενοχλείται από τους
εξωτερικούς θορύβους-πού να ήταν και στην Αθήνα!- και που έτσι
ματωμένος, γράφει. Κι όταν η κρίση του άγχους και του άσθματος
προανακρούεται, φορές-όχι πάντοτε-, αυτόματα αναδύεται η ομορφιά και
σώζει τον κόσμο του, επιτρέποντάς του να εξακολουθεί να ζει ως εκ νεκρών ζων
και να συνεχίσει να αναζητάει, έστω και ανεπίγνωστα, με τη συγγραφή, το
μεγάλο Καλλιτέχνη. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με τη λεγόμενη από
αρκετούς μελετητές του έργου του ακούσια μνήμη του συγγραφέα που
συνδέεται με την πνευματική εμπειρία της αιωνιότητας, όταν σαν παιδί
κάποτε βούτηξε τη μαντλέν στην κούπα με το τσάι του. Η φλούδα των
εξωτερικών γεγονότων ποικίλλει, όμως η εμπειρία, όποτε εκδηλώνεται,
παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη στη διάρκεια, ωσάν μεθεκτή από τον
Μαρσέλ ομορφιά. Η αίσθηση του γραμμικού χρόνου χάνεται και παρελθόν και
μέλλον μπαίνουν στο παρόν, θεραπεύοντας (κάπως, εδώ) το τραύμα της
αμεσότητας. Η ομορφιά, λοιπόν, γεννιέται από μόνη της την κατάλληλη
στιγμή και το πιο σπουδαίο είναι να την διαισθανθείς. Μόνο το ωραίο
γιατρεύει και όχι τα ψυχολογικά τερτίπια κατευθυνόμενης ανάκλησης
μνημών, παιδικών ή όχι. Χρειάζεται δηλαδή χάρη το πράγμα. Σ’ αυτό το
σημείο θα διαφωνήσω με την κατά τα άλλα θαυμάσια και επικοινωνιακή
ομιλήτρια. Η ομορφιά ιάται όχι απλώς τον έχοντα τη μελαγχολική διάθεση,
αλλά τα συντρίμματα των ψυχών και των σωμάτων μας,
συναρμολογώντας τα σε παλατάκια βασιλικά, φιλόξενα και για μένα και για
σένα. Γίνεται ο χώρος μας. Επειδή μάλιστα έχουμε γεμίσει αιρετικούς που
μιλάνε ορθόδοξα -κι αυτό δεν είναι ορθοδοξία- κι επειδή το πνεύμα όπου
θέλει πνει, ας είμαστε πολύ επιφυλακτικοί στην κρίση μας του τι είναι
ορθόδοξο και τι κακόδοξο, ποιος είναι εντός Εκκλησίας και ποιος εκτός
κλπ. Η ομορφιά πάντως, ανοίγει τη ζωή μας στην έκπληξη!
Τη επαύριον
πέταλα μνήμης
δες, στροβιλίζονται
φύσα, άνεμε
ανάσα παιδιών / δαφνοστεφανωμένη
αποδειπνίζει
ακολουθία
καλλιπάρειος κόρη
παραμυθίας
ψιχάλες μικρές
ψηφίδες τακτοποιούν
στη μητρόπολη
βροχερή νύχτα
και στυμμένο λεμόνι
ο ουρανός σου
αναζητώντας
τη χαμένη διάρκεια
αναπαύτηκε
ριψοκίνδυνα
τα εξαίσια φαγιούμ
αναρτημένα
22|4|2010
Εξομολογήσεις και σήμερα κάπου μακριά…. Πόσο δυναμώνουμε από τους
ανθρώπους που μας πλησιάζουν για να ωφεληθούν και τελικά ωφελούμαστε
περισσότερο εμείς…
Ο καιρός βροχερός, η άνοιξη ακόμη δειλή, ήδη όμως έχει αρχίσει και
βάφει τα τοπία με εξαίσιες πινελιές που βάφουν και την καρδιά μας.
Αχειροποίητα. Καμιά βέβαια σημασία δεν έχουν οι εξωτερικές συνθήκες στην
ψυχική μας διάθεση, απεναντίας μάλιστα, είτε «καλές», είτε «κακές», μας
οδηγούν στην ατέρμονη ομορφιά κάνοντάς μας να τις χαιρόμαστε πολύ κι
αυτές μαζί! Όλα έχουν κάτι να μας πουν, να μας ψιθυρίσουν, σαν εξαίσια
μυστικά ραβασάκια της αγάπης του Θεού, του πρωτομάστορα, που έκατσε κι
έφτιαξε με πολύ μεράκι κάθετι και μας το πρόσφερε. Ας ευχαριστήσουμε και
σήμερα την ομορφιά.
ανθή των αγρών
δροσοστάλα στο μάτι
του καλόγερου
γενεσιάρχις
του κάλλους η αγάπη
να! μύριες γλυφές
δύο ανάσες
ομορφιάς τα δίδυμα
με μάτια Χριστού
ο Δημακούδης
δίαυλος της χάριτος
ξυπνά τον μωρό
δες την και πάλι
διακεκαυμένη ζώνη
καρδίας εν ευχή
περιπλανιέσαι
ένσταυρος στοχάζεσαι
δάκρυ ποθεινό
άπολις φεύγεις
αγγελόφθογγη η πλάση
σε συνοδεύει
επί κυμάτων
βαπόρι αλαργινό
φύκη και πλαγκτό
σύννεφο απαλό
αγκαλιάζει την αυλή
όπου ην κήπος
σαν περαστικός
αλίμενος εύχεσαι
κοίτα! η φωλίτσα
23|4|2010
γλυκιά μητέρα
με τους ανθούς του πόνου
πεποικιλμένη
σταυροθόλιο
ναού ανάσα νωπή
φέρνει το κύμα
ο κορυδαλλός
απαλή αύρα σχολείου
φυλακισμένη
τάλαντο αντηχεί
μες στη βρεγμένη νύχτα
άκου, τ’ αστέρι!
η γειτονιά μου
καμπάνα ολλανδική
του αη Γιώργη
καλός πατέρας
αχλάδια για το παιδί
το γιο αγαπά
φωτονυμική
λέξη σάρκα αγάπης
φίλε, για σένα
όνειρο υγρό\ φιλοθέη της νιότης \κρυφός ασπασμός
δάκρυ της μνήμης
αρμυροψεκάσματα
πτώσης παλιάς
περνοδιαβαίνεις
τα στάχυα του αγρού του
σκύβουν σεμνά
24|4|2010
γέρων ιερεύς
κατάλευκος αγάπη
λειτουργημένος
μάτια εορτής
απύθμενος ουρανός
τροπαιοφόρα
25|4|2010
το κερασάκι
υγρής ομορφιάς φωλιά
μα, πώς φωτίζει!
μεταμόρφωση\ εμβατήριο γάμου\ η άνοιξη ψάλλει
ένα κοντύλι
παλαιό και η πλάκα
οσμή φεγγαριού
απ’ τον κυρ Νίκο
για εκκλησία λόγος
ποπό! πόσο φως!
26| 4| 2010
ωρολόγιο
το αγιομαρκάκι ψηλά
πανηγύρισε
φυσαρμόνικα
αέναη σταλίτσα
μην τη διακόπτεις!
πορσελάνινη
η αμφιβληστροειδής
ακριβής ματιά
ακολουθία
οσμές της αψηλάφητης
νέας σελήνης
σκίζει τα νερά
ποντοπόρα η αγάπη
έλα, άνεμε
η αντήχηση
της μητρικής καρδίας
στο τηλέφωνο
η ενορία
ασημοκαπνισμένη
θάλπει τους γονείς
μητέρα όλη
βαθυχαρής θάλασσα
η εκκλησία
πεπερασμένοι
οι άθλοι των πολιτών
προ εκδημίας
νεκρός ιερεύς
στη λίμνη των στεναγμών
λάμνει θρηνώντας
29|4|2010
O καθένας
μπορεί να αισθάνεται αποτυχημένος, διαλυμένος, ένα τίποτα. Έχει όμως
δικαίωμα-και το αισθάνεται πολλές φορές ότι του προκύπτει- να παραπέμπει
στο Χριστό, την Παναγία, τους αγίους και τους αγγέλους. Αυτό χαροποιεί
τους γύρω από αυτόν, αλλά και τον ίδιο. Γίνεται δηλαδή ένα παραπεμπτικό
προς τη βασιλεία, βιώνοντας ταυτόχρονα την ουδενία του, το μηδενικό του,
την αποτυχία του, το τίποτά του. Ένας παππούλης κάπου κάποτε μίλησε για
τη γονιμότητα του μηδενός. Κι’ όταν φθάσει κάποιος κάποτε να
γίνει ζωντανή παραπομπή, μη έχοντας και μη λέγοντας τίποτε δικό του,
αλλά αποδίδοντας όλα στο Χριστό, αυλίζεται μέσα στην ευφραίνουσα δόξα
Του. Κι’ εκεί μέσα χωράνε όλοι. Κι’ αυτός τελευταίος, σαν ένα γυφτάκι
που το έβαλαν να καθίσει στο σαλόνι, που κοιτάει θαμπωμένο, χαίρεται και
απορεί μαζί. Ό τι και να είσαι, υπάρχει Κάποιος που σε αγαπάει, υπάρχει
μια άλλη μικρή χαρά, μικρή σαν τίποτα, που νικάει τα πάντα, και το
θάνατο ακόμα. Οι αποτυχίες μου είναι το πρώτο υλικό για να δουλέψω στον
εαυτό μου. Τότε μού βγαίνουν σε καλό. Άκουσα κάποιον να λέει πως σ’ αυτή
την περίπτωση, ένα αξίωμα που θα δοθεί βιώνεται σαν μια νέα αποτυχία,
δηλαδή υλικό για δουλειά επί του εαυτού σου…
η αγγελική
παιδικότητα μόνη
ανθούσα φέγγει
το υπόγειο
φιλοσοφία πρώτη
έσχατη γύμνια
ξένος χάθηκα
άχαρη οσμή θανής
έλα, γέροντα
2|5|2010
χλωρό λιβάδι
αποταμιευμένα
χιόνια και βροχές
μικρό ξωκκλήσι
μαϊθανασάκο
τόσο υδροχαρές!
white flowers
blooming all together
again in tears
13|5|2010
αδιάδοχον φως
ο Παλαμάς λουσμένος
ανάσα κελιού
στιγμή γραφής
επί παπύρου μνήμης
πυκνοκέντητης
ιστιοφόρο
πυκνός ιστός μνήμης
πάλι σε σώζει
thoughts just crying
raise the main sail!
have mercy on me
23-5-2010
la femme blanche
dansant vers le paradis
colombe de l’ enfant 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου