Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ γιὰ κάποιον ἄνθρωπο δὲν φαίνεται τόσο ἀπὸ τὴ..... χαρά μας (συγγνώμη, τὴ λύπη μας ἐννοοῦσα καὶ μοῦ ... ξέφυγε!
) στὴ λύπη του, ὅσο ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ χαρά μας στὴ χαρά του. Πόσο τερατώδης, μὰ καὶ εὐλογημένος ὁ Ἄνθρωπος! Πόσες ὀδυνηρὲς ἐκπλήξεις ἀλλὰ καὶ πόσες εὐλογημένες στιγμές! Πρέπει νὰ δουλέψουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία πυρετωδῶς πάνω στὸ θέμα τῆς προαίρεσής μας.... Γιὰ τὸ Χριστὸ ἐργαζόμαστε ἢ γιὰ μᾶς; Ἂν γιὰ Ἐκεῖνον, ὁ φθόνος λιγοστεύει μεταμορφούμενος. Ἂν ἡ καρδιά μας εἶναι φωλίτσα μὲ σκουληκάκια ζήλειας, σκίσιμο ὅλοι οἱ τίτλοι τοῦ "εὐσεβοῦς χριστιανοῦ" καὶ στὰ σκουπίδια, μπὰς καὶ συνέλθουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου